تقویم که می رسد به آخرین برگش و روزها که می رسند به آغاز تمام شدنشان، باز دلم پر می کشد به اولین روز و اولین دعایی که کردم، که تمام طول سال هم منتظر بودم!

زیارت کربلا!

امسال اولین سالی بود که ملتمسانه دست بالا بردم و خواستم ازشان که نصیبم کنند که چقدر دلم روشن بود که حتما خواهم رفت و حتما کربلایی خواهم شد!

روزها و هفته ها و ماه ها گذشت و خبری نبود از نگاه ارباب! که گویا، شاید هنوز دلم کربلایی نشده که ارباب بخواهد مرا، که سلامش دهم و سلامم دهد!

از فروردین تا اسفند قد یک چشم برهم زدن گذشت و دل بی تاب من قد تمام سال های "بی حسین" پیر شد و زمین گیر! و گاهی رفت تا غرق کفرگویی شود که جمع کن بساط این عشق بازی ها را! حسین کجا می آید به دل مردابی تو نگاه کند! که حسین غلام سینه چاک خود را دارد و تو...

تو کجا بساط عاشقی پهن کردی! که فقط مدعی بودی و حسین مدعی نمی خواهد! بندگی که کردی برای خدا و خدا رضایت داد به بندگی مخلصانه ات آن وقت حسین اجازه می دهد بروی به سلام گفتن !

"السلام علی الحسین و

علی علی ابن الحسین و

 علی اولاد الحسین و

 علی اصحاب الحسین"

 

صفا: سال نو رو به همه ی دوستای عزیزم تبریک میگم.

تورو خدا دعام کنید باز قسمتم بشه برم کربلا..آمین

یادگاری ماند در دوشنبه بیست و نهم اسفند 1390ساعت 13:5 به دست ....صفا....|